zaocznie na śmierć i powieszony in effigie, zbiegł na zachód Europy. Aż do amnestii w 1857 przebywał w Paryżu i Londynie, dzieląc czas pomiędzy politykę i podboje miłosne.
Po podpisaniu ugody austro-węgierskiej od 17 lutego 1867 do 14 listopada 1871 sprawował funkcję pierwszego premiera "nowego" królestwa Węgier. Jego rząd, dla którego oparciem w sejmie węgierskim była partia Ferenca Deáka, składał się prawie wyłącznie z arystokratów. Głównym celem Andrássy'ego było utrwalenie ugody zawartej z dynastią Habsburgów i taka organizacja państwa, która by najlepiej odpowiadała celom i interesom węgierskich klas posiadających. W sprawach narodowościowych, istotnych w nowo utworzonej, wielonarodowościowej monarchii, prezentował twardy węgierski nacjonalizm. O ile poszedł na pewne ustępstwa względem najsilniejszej narodowości, Chorwatów (język chorwacki, szczątkowa autonomia w sprawach wewnętrznych, religii, oświaty czy sprawiedliwości), o tyle odrzucił zdecydowanie wszelkie żądania narodowościowe Słowaków, Rumunów czy Serbów, a uchwalona w 1868 r. ustawa narodowościowa wprowadziła na tych terenach jako obowiązkowy język węgierski.
W latach 1871–1879 sprawował urząd ministra spraw zagranicznych Austro-Węgier.
Był rycerzem Orderu Złotego Runa, członkiem Węgierskiej Akademii Nauk (kor. 1876, rzecz.