GBU-39 SDB (skrót od ang. small diameter bomb – bomba o małej średnicy) – amerykańska szybująca bomba lotnicza, najmniejsza precyzyjna bomba używana przez amerykańskie siły zbrojne, wprowadzona do służby w 2006 roku.
Historia Prace rozwojowe nad nową bombą precyzyjną o wagomiarze 250 funtów (113 kg) rozpoczęto w połowie lat 90. Celem budowy tak małej bomby była potrzeba przenoszenia dużej ich liczby przez jeden samolot i trafiania w różne cele z dużą precyzją. Typowo samoloty mogą przenosić 4 bomby SDB w miejsce jednej konwencjonalnej bomby. F-22 Raptor w miejsce dwóch 907 kg bomb JDAM może być uzbrojony w 8 bomb SBD, a B-1B Lancer może przenieść około 200 bomb tego typu.
Opracowano dwa warianty bomby SBD: GBU-39 wyposażoną w system nawigacyjny INS/GPS przeznaczoną do niszczenia celów stacjonarnych takich jak: bunkry, składy paliw itp, oraz GBU-40 z termiczną głowicą naprowadzającą z automatycznym rozpoznawaniem celów do niszczenia obiektów ruchomych takich jak: samochody, czołgi i mobilne punkty dowodzenia.