W 1822 r. Konstanty Czartoryski sprzedał Wołczyn Karolinie z Ostyk-Narbuttów i Brunonowi Pusłowskim. Majątek wołczyński za udział w powstaniu 1831 r. został zarekwirowany ich synowi, Feliksowi (Szczęsnemu), jednak Karolinie Pusłowskiej udało się go odzyskać. Po Pusłowskich folwark i miasteczko Wołczyn przeszły w ręce Bronisława i Konstancji z Narbuttów Moraczewskich, następnie Tadeusza Narbutta. W 1890 r. Wołczyn należał do Lucjana Moraczewskiego, a na przełomie w. XIX/XX majątek został ostatecznie rozparcelowany przez jego córkę.
W latach międzywojennych Wołczyn funkcjonował jako osada.
Podczas okupacji hitlerowskiej, na jesieni 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 900 osób. 22 września 1942 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowali a część wywieźli do obozu pracy w Brześciu.