Jednocześnie taka modyfikacja napotyka poważne trudności. Standardowa mechanika kwantowa, kwantowa teoria pola i ogólna teoria względności są formułowane z użyciem ciągłego czasu lub ciągłej czasoprzestrzeni, a wprowadzenie podstawowego kroku czasowego musi być zgodne m.in. z symetriami relatywistycznymi, zasadami zachowania i bardzo dokładnymi testami dynamiki cząstek. Nie ma obecnie wyniku empirycznego, który wymagałby przyjęcia jednej określonej wartości chrononu. Przegląd modelu idzie w tej sprawie dalej. Ograniczenia rozróżnialności kolejnych stanów układu kwantowego wynikają z relacji nieoznaczoności, a te zależą od rozważanego układu. Podstawowy przedział czasu nie mógłby więc mieć wartości uniwersalnej i musiałby zmieniać się od układu do układu.
Współczesne badania nad grawitacją kwantową rozważają wiele sposobów, w których klasyczny, ciągły opis czasoprzestrzeni może przestawać być wystarczający w skalach Plancka. Nie oznacza to jednak automatycznie, że czas składa się z równych, uniwersalnych kroków czasowych typu chronon.