thumb|Dawny ohel Nachmana z Bracławia na cmentarzu żydowskim w Humaniu thumb|Grób Nachmana z Bracławia w Humaniu Nachman z Bracławia (ur. 4 kwietnia 1772 w Międzybóżu, zm. 16 października 1810 w Humaniu) – cadyk chasydzki, prawnuk Baal Szem Towa.
Życiorys Od strony matki był prawnukiem Baal Szem Towa, a ze strony ojca wnukiem jego towarzysza – Nachmana z Horodenki.
W dzieciństwie pobierał nauki u prywatnego nauczyciela i jeszcze przed bar micwą miał napisać swoje pierwsze dzieło: Sefer ha-Midot. W 1785 roku, zaraz po bar micwie, został ożeniony z córką rabina Efraima z Osoty. Zamieszkał w Starej Osocie, gdzie formować zaczęło się grono jego zwolenników, następnie przeniósł się do Medwediwki. W latach 1798–1799 odbywał pielgrzymkę do Palestyny, odwiedzając święte miejsca na północy kraju oraz grób w Tyberiadzie. Powrócił z powodu trwającej wyprawy Napoleona do Egiptu i Syrii.
W 1800 roku osiadł w Złotopolu. Popadł następnie w konflikt z cadykiem Arie Lejbem ze Szpoły.
W latach 1802–1809 mieszkał w Bracławiu. Słowa jego nauk z tamtego okresu notował rabin Natan, który po śmierci swojego mistrza wydał główne dzieło Nachmana Likutej (zbiór nauk) złożone z części: Likutej Halachot (przepisy prawa) Sefer Ha-Midot (traktat o moralności) Sipurej Maasijot (zbiór 13 opowieści)