1, Kościoły i klasztory Grodna, opr. Maria Kałamajska-Saeed, Dorota Piramidowicz, Kraków 2012, s. 267, il. 378 (rozdział: Kościół pw. Znalezienia Krzyża Św. i klasztor pobernardyński w Grodnie, s. 19–88, il. 1-278).. Po 1753 roku dokonano przebudowy dwóch górnych pięter wieży w stylu wileńskiego baroku. W latach 1780–1790 wybudowano przed fasadą czworoboczną kruchtę. W 1794 roku konwent grodzieński przekazał na potrzeby obrony Rzeczypospolitej 26,4 kg srebra.
Lata osiemdziesiąte XVIII wieku to czas szeroko zakrojonych prac nad nowym wystrojem i wyposażeniem wnętrza, przede wszystkim budowa nowych ołtarzy – z funduszu 20.000 florenów zapisanych w testamencie w czerwcu 1788 przez Jerzego Czereńkiewicza, rotmistrza wojsk litewskich. Powstał wówczas obecny ołtarz gł. oraz boczne, które nosiły wezwania (w większości ugruntowane tradycją): przy łuku tęczowym: św. Anny i Św. Franciszka; na zamknięciu naw Matki Boskiej Sokalskiej i Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej; przy filarach od pn.: Przemienienia Pańskiego, św. Jana Nepomucena i św. Kazimierza;