Promień macierzystego ciała wynosił prawdopodobnie około 89 km, czyli niewiele więcej niż promień Himalii, która zawiera w sobie aż 87% jego masy. Duży rozrzut prędkości orbitalnych można wytłumaczyć zakładając, że po rozbiciu ciała macierzystego (którego największą częścią jest Himalia) doszło do drugiego zderzenia. W jego wyniku powstała podgrupa małych księżyców, których elementy orbitalne skupiają się wokół Lizytei.
Możliwość zderzeń Analizy całkowe wskazują na wysokie prawdopodobieństwo kolizji na przestrzeni czasowej istnienia Układu Słonecznego pomiędzy członkami grupy (np. przeciętnie 1,5 kolizji między Himalią i Elarą). Wykazują także dość wysokie prawdopodobieństwo zderzenia między satelitami poruszającymi się ruchem prostym i wstecznym (np. Himalia i Pazyfae wykazują 27% prawdopodobieństwo kolizji w ciągu 4,5 mld lat). Na tej podstawie uważa się, że powstanie tej grupy może być wynikiem względnie niedawnego zderzenia, w przeciwieństwie do rozpadu przechwyconej planetoidy krótko po uformowaniu się planety, jakie najprawdopodobniej utworzyło grupy Karme i Ananke.