Tararuja schwytano razem z synem Andriejem Iwanowiczem Chowańskim (będącym wówczas naczelnikiem prikazu sądowego) i przytroczonych do koni obu przywieziono przed oblicze regentki. W dniu 17 września 1682 roku ojciec ze synem zostali straceni na rozkaz Zofii. „Chowańszczyzna” została pokonana.
W XVIII i XIX wieku widzimy kolejnych przedstawicieli rodu na frontach wojen prowadzonych przez Rosję (północnej, siedmioletniej, czy też napoleońskich). Aleksander Nikołajewicz Chowański (1771-1857) zarządzał od 1818 r. wszystkimi oddziałami Państwowego Banku Asygnacyjnego. Był też senatorem. Jego brat Nikołaj Nikołajewicz Chowański (1777-1837) był od 1836 senatorem, generałem, a także przez 10 lat gubernatorem Smoleńska, Witebska i Mohylewa.
Przypisy
Bibliografia Wasylij O. Kluczewskij: Oczerki i rieczi: Rodosłownaja kniga russkowo gosudarstwa, Moskwa 1896 Władysław A. Serczyk: Piotr I Wielki, Ossolineum, Warszawa 1977 Chowański S. A.: „ Kniazia Chowanskie”, MCHMO Matematyczne książki, Moskwa 2007
# Kategoria:Kniaziowie litewsko-ruscy