W 1890 powrócił do Lwowa i uzyskał uprawnienia inżyniera cywilnego. Po powrocie objął wykłady z geodezji, lecz w tym samym roku ponownie wyjechał w celach naukowych. Od 1891 był zastępcą profesora geodezji na Politechnice Lwowskiej, prowadząc jednocześnie wykłady w szkole przemysłowej we Lwowie z geodezji II. Po uzyskaniu docentury w Wyższej Szkole Leśnej, gdzie wykładał inżynierię leśną i rysunek techniczny (do 1903), został kierownikiem utworzonej w 1894 Katedry Miernictwa lwowskiej Politechniki. W 1894 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1897 profesorem zwyczajnym Politechniki Lwowskiej. Był kierownikiem, utworzonej w 1894 roku, Katedry Miernictwa. W roku akademickim 1905/1906 został wybrany rektorem tej uczelni. Po 1900 podupadł na zdrowiu, a po operacji nie powrócił do pełni sił, co spowodowało, iż wiele z jego prac pozostało w rękopisach.
Opublikowane zostały dwie pozycje: czterotomowe "Miernictwo" (1899) oraz wydane wspólnie z Wacławem Laską "Miernictwo" z 1903.