Od 1941 prowadzono akcję szkoleniową w Warszawie. Zorganizowano: szkołę podchorążych, kursy saperów, regulacji ruchu, pancerne, kierowców, oraz kursy sanitarne. W 1942 na bazie „Kompanii 77” powstał, składający się z dwóch szwadronów, 1 dywizjon pułku pod dowództwem por. Lecha Głuchowskiego „Jeżycki”. Dowodzenie szwadronami objęli por. Michał Sroczyński „Nowina” i por. Konstanty Bronikowski „Kostecki”.
W 1943 i na początku 1944 nastąpił znaczny wzrost liczebności oddziału. Według stanu na dzień 30 czerwca 1944, pułk liczył 880 oficerów, podoficerów i ułanów. Był zorganizowany w dwa dywizjony i jeden szwadron. 1. dywizjon działał na terenie Warszawy, 2. dywizjon obejmował powiaty Mińsk Mazowiecki, Tłuszcz, Wyszków, a wydzielony 6. szwadron rejon Węgrów – Sokołów Podlaski.
Organizacja dywizjonu w przeddzień powstania mały|Rtm Lech Głuchowski „Jeżycki” dowódca dywizjonu „Jeleń” (z tyłu) i dowódca Pułku „Baszta” podpułkownik Stanisław Kamiński „Daniel” (z przodu) dowództwo dowódca – Lech Głuchowski „Jeżycki” (od lipca 1944 również dowódca pułku); zastępca – por. Konstanty Bronikowski „Kostecki”; oficer do zleceń – por. Janusz Poziomski „Habdank”; oficer ordynansowy – ppor. Józef Grzebski „Wiktorowski”; adiutant – ppor. Roman Morawski „Dąbrowa”; 1107 pluton dowodzenia – dowódca ppor.