Zasadniczą wiedzę aktorską Stanisławski zdobył w okresie pracy w Małym Teatrze w Moskwie. Opierając się na tradycjach teatru rosyjskiego, w którym bardziej od przedstawienia liczyło się przeżywanie uczuć bohatera, stworzył system aktorskiego mistrzostwa, które stało się podstawą dla współczesnych aktorów, zarówno w Rosji, jak i za granicą. Aktorstwa uczyła się u niego m.in. Lidija Mastierkowa.
Życie prywatne Od 1889 r. Stanisławski był mężem Marii Liliny.
„Linie twórczych poszukiwań” W Moskiewskim Teatrze Artystyczno-Powszechnym (pierwotna nazwa teatru) współistniały różne tendencje artystyczne, które Stanisławski nazwał „liniami twórczych poszukiwań”: Linia historyczna, obyczajowa (zdaniem Kazimierza Brauna muzealna i naturalistyczna): próba nadrobienia opóźnień teatru rosyjskiego wobec teatru zachodniego poprzez naśladowanie Meiningeńczyków, a także konkurowanie z nimi pod względem staranności oprawy, historycznej wierności obyczaju i strojów, przepychu i bogactwa inscenizacji (np. realizacje Cara Fiodora i Śmierć Iwana Groźnego Aleksieja Tołstoja);