System Stanisławskiego (zwany też „metodą”) to skodyfikowany zbiór zaleceń, ćwiczeń i przepisów dla aktora. Obejmuje głos i ruch, pracę na próbach i w czasie spektakli, pracę nad sobą i pracę nad rolą, a także pracę nad tekstem i procesami psychicznymi w czasie gry na scenie. Zarazem jest to określony sposób postępowania twórczego. To pewien model odnoszący się nie tylko do techniki, ale przede wszystkim do etyki. Stanisławski położył zatem nacisk na etyczny wymiar uprawiania teatru. Teatr stał się stylem życia i sposobem bycia.
System Stanisławskiego zakłada, że: należy dążyć do prawdy. Stanisławski traktował prawdę jako wartość nadrzędną. „Metoda” miała służyć aktorowi do ukazywania prawdziwych przeżyć i zachowań jednostek, natomiast sam teatr miał być wobec społeczeństwa zwierciadłem i zarazem trybuną; proces pracy aktora miał prowadzić do identyfikacji z postacią („wcielenie się” w graną postać). „Wcielenie się” odnosiło się do aspektu wewnętrznego i zewnętrznego. Stanisławski operował wieloma narzędziami i ćwiczeniami, które miały umożliwić aktorowi zespolenie się z graną postacią. Jak pisze Kazimierz Braun – „aktor winien był wyobrażać sobie, formułować, opisywać, odkrywać jak najwyraźniej różnorodne uwarunkowania, a przede wszystkim okoliczności życia i działania postaci. Czynić je własnymi. Przeżywać je.