Język średnioangielski () – formy języka angielskiego funkcjonujące między inwazją normańską w 1066 roku a połową XV wieku, gdy standard Chancery zaczął się rozprzestrzeniać. Jako umowne rozgraniczenie między średnioangielskim a wczesnym nowoangielskim przyjęto rok 1440.
W okresie średnioangielskim z dialektów northumbryjskich zaczął się wykształcać język scots.
Przykład Po lewej fragment prologu Opowieści kanterberyjskich autorstwa Geoffreya Chaucera, a po prawej tłumaczenie w języku angielskim. Oryginalna wersja w języku średnioangielskim: Whan þat Aprill with his shoures sote Þe droghte of Marche haþ perced to the rote, And baðed euery veyne in swich licour, Of which vertu engendred is þe flour; Whan Zephirus eek with his swete breeþ Inspired haþ in euery holt and heeþ Þe tendre croppes, and the yonge sonne Haþ in the Ram his halfe course yronne, And smale fowles maken melodye, That slepen al the nit with open ye— So prikeþ hem Nature in hir corages— Þan longen folk to goon on pilgrimages, And palmeres for to seken straunge strondes, To ferne halwes, couthe in sondry londes; And specially, from euery shires ende Of Engelond to Caunterbury þey wende, The holy blissful martir for to seke, Þat hem haþ holpen, whan þat þey were seke.