Taekkyon odrodził się w Korei Południowej dzięki działalności Songa i jego ucznia Shina Han-seung (1928–1987), którym koreański rząd powierzył obowiązek utrwalania tego sportu jako narodowego dziedzictwa kulturowego – taekkyon został uznany przez władze Korei Południowej za ważny element niematerialnego dziedzictwa kulturowego (kor. 중요무형문화재) podlegającego ochronie (Nr. 76).

Uważa się, że taekwondo zawdzięcza swoją obecną popularność w Korei podobieństwu nazwy z taekkyon, gdyż konkurencyjne koreańskie sporty walki – tangsudo i kongsudo, których nazwy mają japoński źródłosłów, źle się kojarzyły z powodu anty-japońskich nastrojów.

Niektórzy historycy taekwondo utrzymują, że twórcy tego sportu praktykowali taekkyon. Jednak techniki taekkyon nie mają wiele wspólnego z taekwondo. W taekkyon dominują techniki służące pozbawieniu przeciwnika równowagi, zaś w taekwondo przeważają techniki silnych kopnięć z wyskoku i obrotu na górne partie ciała przeciwnika. Taekkyon skupia się raczej na technikach defensywnych niż ofensywnych.