Idee te spotykały się z akceptacją Wiednia, czego wynikiem była propozycja teki w rządzie Franza von Pillersdorfa.
Wobec zwycięstwa w Wiedniu centralistycznego neoabsolutyzmu i odrzuceniu idei federalistycznych wycofał się z polityki. Po upadku rządów absolutystycznych w 1861 został mianowany członkiem Izby Panów. Jednak nie uczestniczył w jej pracach, nie godząc się z odmową nadania podmiotowości Królestwu Czeskiemu w ramach monarchii, realizując politykę bojkotu partii staroczeskiej, prowadzonej przez jego zięcia Františka Riegra. Zasiadał w sejmie krajowym Czech, gdzie współpracował ze stronnictwem Leopolda von Thun.
W 1867 brał udział w zjeździe słowiańskim w Moskwie.
Prace Anfänge der böhmischen Dichtkunst (Bratysława 1818, razem z Šafárikiem) Würdigung der alten böhmischen Geschichtschreiber (Praga 1830), Dějiny národu českého v Čechách a v Moravě (5 tomów, 1836–1867), Die ältesten Denkmäler der böhmischen Sprache (Praga 1840, z Šafárikiem) Archiv česky (6 tomów, Praga 1840–1872), Documenta magistri Johannis Hus vitam, doctrinam, causam… illustrantia (Praga 1869), Urkundliche Beiträge zur Geschichte des Hussitenkriegs (2 tomy, Praga 1872–1874)