300px|thumb|Kenkarta Władysława Siły-Nowickiego z okresu okupacji niemieckiej 1942 thumb|Władysław Siła-Nowicki (z prawej) i jego kuzyn prof. Jerzy Sienkiewicz (z lewej), z wizytą u rodziny Masłowskich, Podkowa Leśna, zdjęcie z około 1970 thumb|Grób Władysława Siły-Nowickiego na Starych Powązkach w Warszawie (stan na kwiecień 2012) Władysław Siła-Nowicki (ur. 22 czerwca 1913 w Warszawie, zm. 25 lutego 1994 tamże) – polski adwokat, działacz polityczny, uczestnik wojny obronnej Polski w 1939, żołnierz Armii Krajowej oraz Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL, współpracownik KOR, sędzia Trybunału Stanu w latach 1992–1993, współtwórca i pierwszy prezes Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy.

Życiorys Był członkiem Polskiej Macierzy Szkolnej. W 1931 ukończył Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Kielcach. W 1935 został absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Od 20 września 1935 do 15 lipca 1936 uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie odbył dwumiesięczne ćwiczenia w 22 Pułku Ułanów w Brodach. W latach 1936–1939 odbył aplikację adwokacką pracując jednocześnie w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1938 i 60.