Największym zewnętrznym zagrożeniem dla ówczesnych Chin byli Xiongnu, którzy w trakcie wojny domowej pod wodzą Maoduna (209–174 p.n.e.) odbudowali swoją potęgę. W pierwszych latach dynastii Han Xiongnu stali się schronieniem dla przeciwników Liu Banga, w tym tak prominentnych jak król Han Liu Xin, król Yan Lu Wan oraz kanclerz królestwa Dai Chen Xi. Przejście Liu Xina na stronę Xiongnu w 201 p.n.e. stało się bezpośrednim powodem zaatakowania ich przez Liu Banga w następnym roku. Wyprawa zakończyła się jednak klęską - Liu Bang z trudem wyrwał się z okrążenia Xiongnu. W rezultacie nie mogąc pokonać Xiongnu w 198 p.n.e. Chińczycy weszli z nimi w system dynastycznych mariaży połączonych z trybutem, nazywany przez nich "pokój i koligacja" (heqin, 和親). Na południu w 196 p.n.e. Liu Bang uznał tytuł królewski Zhao Tuo (207 - 137 p.n.e.), założyciela państwa Nanyue.
Praktyka panowania Liu Banga była zgodna z teoriami legistów. Cesarz, osoba wywodząca się z nizin społecznych, pogardzał uczonymi. Zgodnie z tradycją zirytowany ciągłym cytowaniem przez konfucjanistę Lu Jia Księgi Pieśni i Księgi Dokumentów Liu Bang miał powiedzieć, że zdobył cesarstwo na koniu i nie potrzebuje studiować konfucjańskich klasyków.