W latach 1749–1750 uczył się chirurgii u Williama Cheseldena w Chelsea Hospital, w następnym okresie studiował anatomię w pracowni brata, badał krążenie łożyskowe, nerwy węchowe, opisał zstąpienie jąder, wyjaśnił przyczynę wrodzonych przepuklin, zademonstrował krążenie limfatyczne i przeprowadzał liczne eksperymenty na zwierzętach. Łącznie pracował wraz z bratem przez 12 lat.
Od 1754 roku był stażystą chirurgii w St. George’s Hospital, a od 1758 pracował tam jako chirurg, zaś w 1760 roku przyjął nominację na chirurga wojskowego i był świadkiem zdobycia Belle Île oraz kampanii w Portugalii w czasie wojny siedmioletniej. W czasie dwuletniej służby zyskał duże doświadczenie w postępowaniu z rannymi, m.in. na podstawie obserwacji ran postrzałowych u nieleczonych francuskich jeńców i leczonych brytyjskich żołnierzy ustalił, że nieleczone rany goiły się lepiej niż leczone, w związku z czym zalecał nieingerowanie w takich wypadkach.