są one jednak bardziej powszechne u zwierząt wykorzystujących jad w celach obronnych. Wykorzystywane przez C. punctorium fosfolipazy A2 wykazują największe podobieństwo do swoich homologów obecnych u owadów błonkoskrzydłych z rodzajów Apis i Xylocopa oraz skorpionów z rodzin Buthidae, Hemiscorpiidae i Scorpionidae. Zaadaptowanie fosfolipaz A2 do funkcji obronnych przez Ch. punctorium i inne zwierzęta wykorzystujące jad w sposób defensywny pozwala przypuszczać, że jest to wynik zajścia ewolucji zbieżnej.
Ekspansja i wizerunek Oryginalny zasięg C. punctorium w Europie obejmował ciepłe regiony na południu kontynentu, przy czym północną granicę jego dystrybucji wyznaczały południowe regiony Niziny Górnoreńskiej. Od połowy XX wieku gatunek ten zaczęto zgłaszać na stanowiskach usytuowanych na północ od tych terenów, z których od pierwszej dekady XX wieku nastąpiła zauważalna ekspansja. Za przyczyny sukcesu kolonizacyjnego C. punctorium na północne obszary Europy uważa się postępujące ocieplenie klimatu, dużą dostępność trawiastych siedlisk oraz zdolności dyspersyjne młodych osobników przy wykorzystaniu zjawiska babiego lata.