Jeśli jednak mimo "boskiego doświadczania" nie dajemy zwieść się wspaniałościom przeżywanych stanów i pamiętamy o niemożliwości osiągnięcia wyczerpującej satysfakcji (dukkha), nietrwałości (anitya), iluzoryczności jaźni (anatman), lub ogólnie o naturze wszelkich zjawisk (siunjata), życie takie jest okazją osiągnięcia ostatecznego celu w wyśmienitych warunkach.

Brahmaviharā we wczesnym buddyzmie W dziele zatytułowanym Subha Sutta ze zbioru skryptów znanych jako Majjhima Nikaya, Budda został zapytany o sposób pojednania/uwspólnienia/zjednoczenia się z Brahmą. Odpowiedział, że osobiście zna światy Brahmy i drogę do nich, oraz wyjaśnił technikę medytacyjną do ich osiągnięcia słowami:

”Mnich oblewa świat w czterech kierunkach swym umysłem życzliwości, potem ku górze, a potem ku dołowi, i dookoła – cały świat ze wszystkich stron, kompletnie, ze szczodrością, wszechprzenikająco, wspaniale, bez przywiązania, pokojowy i przyjacielski umysł [...] Tak jak wielkiej mocy róg wykonany z muszli daje się posłyszeć bez zbytniego wysiłku we wszystkich [głównych] kierunkach, tak samo nie ma granicy dla [tej] rozprzestrzeniającej się, wyzwalającej serce życzliwości. To jest droga do zjednoczenia z Brahmą.” (“Majjhimanikaya”, przekł. Kurt Schmidt, Kristkeitz, Berlin, 1978, str. 261, przekł.