Osobna rejestracja została wprowadzona na mocy przepisów państwowych za czasów zaborów.
W zaborze austriackim mojżeszowe księgi metrykalne, prowadzone przez samych Żydów, wprowadzono w 1789 r., przy czym wcześniej (od 1782 r.) rejestrację dla ludności żydowskiej prowadziły parafie katolickie.
W zaborze pruskim od 1794 r. rejestrację ludności żydowskiej — odrębną od katolickiej czy ewangelickiej, które miały własne księgi — prowadziły magistraty (urzędy miejskie), od 1812 r. – władze policyjne dla mieszkańców miast lub landrat (starosta powiatu), a od 1847 r. – sąd powiatowy. W 1874 r. wprowadzono wspólne, państwowe urzędy stanu cywilnego.
W zaborze rosyjskim rejestrację ludności żydowskiej wprowadzono od roku 1825 (prowadzili ją burmistrzowie lub zastępujący ich urzędnicy). Od 1830 r. mojżeszowe księgi metrykalne prowadzą rabini.
Język Od chwili wprowadzenia ksiąg metrykalnych w Kościele katolickim prowadzi się je w języku łacińskim. Księgi kościołów protestanckich z reguły prowadzono w języku narodowym.
W zaborze austriackim księgi rzymskokatolickie i greckokatolickie, które od 1782 r. parafie musiały prowadzić na rzecz państwa, zapisywano w łacinie. Księgi ewangelickie z reguły były uzupełniane po niemiecku.