powstała parafia, a w 1778 murowany kościół rzymskokatolicki.

Do 1772 Turka znajdowała się w ziemi przemyskiej województwa ruskiego w Rzeczypospolitej. Od 1772 po I rozbiorze Polski w składzie Królestwa Galicji i Lodomerii. Początkowo znajdowała się w dystrykcie Drohobycz w cyrkule samborskim, następnie od 1782 r. już w nowym, mniejszym cyrkule samborskim. Wydana po raz pierwszy w 1786 r. „Geografia (...) Galicyi i Lodomeryi” autorstwa Ewarysta Andrzeja Kuropatnickiego podawała o Turce następującą krótką informację: Miasto w górnym kraju, domu Klinowskich przedtym dziedzictwo; wiele ma ozdób w domu i ogrodach; rezydencyą Misyonarzów Jezuitów niegdyś sławne.

Z 1730 pochodzą pierwsze wzmianki dotyczące Żydów osiedlających się w mieście. W połowie XVIII stulecia mieszkało tu 25 rodzin żydowskich. W XIX w. założono cmentarz żydowski, zaś w 1903 gmina żydowska uzyskała samodzielność.

Od 1905 przez miejscowość prowadzi linia kolejowa łączącą Użhorod z Samborem, znajduje się tu dworzec kolejowy. W okresie międzywojennym Turka była miastem powiatowym, w województwie lwowskim w Polsce, siedzibą sądu powiatowego, urzędu skarbowego, Gimnazjum Prywatnego im. Marszałka Józefa Piłsudskiego. W 1921 liczyło 10 030 mieszkańców, z czego 4201 Żydów.