W 1919 roku Mondrian wrócił do Paryża. W 1920 roku wydał broszurę Le Néo-plasticisme. Miała ona także ukazać się w Polsce: w korespondencji z różnymi artystami z końca 1926 i początku 1927 roku Mondrian kilkakrotnie wspominał, że pracował nad polską edycją, którą przygotowywał we współpracy z polskimi artystami. Powstał nawet projekt okładki autorstwa Henryka Stażewskiego, którą wykorzystano później do innej publikacji.Michał Wenderski, Cultural Mobility in the Interwar Avant-Garde Art Network: Poland, Belgium and the Netherlands, Routledge, 2019, s. 38, ISBN 978-1-138-49354-4.

Od 1921 roku zaczął tworzyć kompozycje z dużych prostokątów i kwadratów, o silnie zaznaczonym na czarno konturze, których jednobarwne pola wypełniały kolory czerwony, żółty i niebieski. W 1921 roku powstała Kompozycja w czerwieni, żółci i błękicie.

W 1923 roku Mondrian zaprzyjaźnił się z belgijskim malarzem Michelem Seuphorem (1901–1999), który stał się jego powiernikiem i biografem.

W 1924 roku Mondrian odszedł z De Stijl i zerwał z van Doesburgiem.