Drzewo czerwono-czarne – rodzaj samoorganizującego się binarnego drzewa poszukiwań – struktury danych stosowanej w informatyce najczęściej do implementacji tablic asocjacyjnych. Została ona wynaleziona przez Rudolfa Bayera w 1972 roku, który nazwał je symetrycznymi binarnymi B-drzewami. Współczesną nazwę oraz dokładne zbadanie ich właściwości zawdzięcza się pracy z 1978 roku autorstwa Leo J. Guibasa oraz Roberta Sedgewicka.
Drzewa czerwono-czarne są skomplikowane w implementacji, lecz charakteryzują się niską złożonością obliczeniową elementarnych operacji, takich jak wstawianie, wyszukiwanie czy usuwanie elementów z drzewa.
Problem Podstawowe binarne drzewo poszukiwań pozwala na szybkie wyszukiwanie porównywalnych danych, np. liczb dzięki zorganizowaniu ich w formę drzewa binarnego, przez co czas wykonywania elementarnych operacji jest uzależniony od średniej głębokości takiego drzewa i wynosi O(). Jednak drzewo takie nie posiada żadnych mechanizmów, które dążą do jego zrównoważenia, przez co nietrudno jest uzyskać słabo rozgałęzioną strukturę o dużej głębokości. Czas wykonywania operacji będzie wtedy niewiele lepszy niż dla zwykłych list.