Do 1910 roku liczba budynków wzrosła o 13 a mieszkańców o 167. 989 (34,1%) było katolikami, 1860 (64,2%) ewangelikami, 42 (1,4%) żydami a 8 było jeszcze innej religii, 2629 (90,7%) było niemiecko-, 253 (8,7%) polsko-, 5 (0,2%) czeskojęzycznymi. Spis policyjny przeprowadzony w grudniu 1939 wykazał 3578 mieszkańców, z tego 2240 (62,6%) Niemców, 499 (13,9%) Ślązaków, 809 (22,6%) Polaków i 30 (0,8%) Żydów; 1974 (55,1%) ewangelików, 1553 (43,4%) katolików i 51 (1,4%) pozostałych wyznań lub bezwyznaniowych. Po 1945 doszło do wysiedlenia ludności niemieckiej, którą w niemałym stopniu zastąpili polscy przesiedleńcy pochodzący głównie z należących dziś do Ukrainy powiatów przemyślańskiego i złoczowskiego (671 osób według danych z 1949).
Administracja niemiecka podczas II wojny światowej miała dalekosiężne plany odnośnie do Starego Bielska. Projekt Theodora Effenbergera z lat 1941–1942 przewidywał wtopienie zabytkowego kościoła św. Stanisława w rozległy kompleks wysokiej zabudowy z gmachami administracyjnymi, siedzibą NSDAP i salą widowiskową na kilka tysięcy miejsc. W kierunku Komorowic miała powstać rozległa strefa przemysłowa. Plany te nie zostały zrealizowane i Stare Bielsko pozostało przez kolejne kilka dekad miejscowością o wiejskim charakterze.