Został sprowadzony do Europy w latach 60. XX wieku i obejmuje zasięgiem niemal całe jej terytorium. Powodem jego introdukcji była odporność na dżumę raczą, która powodowała wtedy masowe śnięcia rodzimych gatunków raków. W kolejnym dziesięcioleciu trafił do Polski. Obecnie można go spotkać na terenie Warmii oraz Pojezierza Mazurskiego (dane z 2001).
Znaczenie Dla środowiska W środowisku wodnym Ameryki Północnej możliwe jest jego współbytowanie z innymi gatunkami. Jednak w Polsce jest on uważany za gatunek inwazyjny (podobnie jak rak pręgowaty), ponieważ jest nosicielem choroby – dżumy raczej. Stanowi zagrożenie dla ojczystych gatunków, szczególnie dla raka szlachetnego. Badania wykazały, że prawdopodobnie rak błotny może znieść konkurencję z rakiem sygnałowym.
Został sklasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Obecnie jest wykorzystywany do badań nad skutecznym lekiem przeciwko dżumie raczej.
Dla gospodarki Rak sygnałowy jest hodowany w głównej mierze dla celów konsumpcyjnych. Jego cena jest niemal o połowę niższa od ceny raka szlachetnego. W Polsce występuje na niego niski popyt, ponieważ dania z raków są uznawane za bardzo ekskluzywne. Główny rynek zbytu stanowią przede wszystkim kraje Europy Zachodniej.
Zobacz też fauna Polski
Przypisy
Kategoria:Rakowate Kategoria:Inwazyjne gatunki skorupiaków Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1852 roku