W czasach stalinowskich oprócz stanowisk w partii zajmowali wysokie stanowiska głównie w prasie partyjnej i w instytutach związanych z kierownictwem PZPR.
Przeciwnicy Frakcja puławian była opozycyjna wobec frakcji natolińczyków, którzy byli przeciwnikami liberalizacji systemu komunistycznego, głosili instrumentalnie hasła nacjonalistyczne i antysemickie w celu zdobycia władzy w PZPR.
„Puławianie” mieli wcześniej opinię „dogmatyków i stalinowców”. Jednak po śmierci Stalina zaczęli dążyć do liberalizacji systemu komunistycznego. Zmiana ich orientacji była oceniana jako nieszczera i nieprawdziwa, służąca zachowaniu stanowisk i pozycji w państwie. Z czasem za „puławianami” opowiedział się ówczesny I sekretarz KC PZPR Edward Ochab.
Po wydarzeniach Poznańskiego Czerwca poparli kandydaturę Władysława Gomułki na I sekretarza KC PZPR.
Walkę między „natolińczykami” a „puławianami” przedstawił Witold Jedlicki w artykule pt. „Chamy i żydy”, opublikowanym w 1962 roku na łamach paryskiej „Kultury”. Jedlicki określał „natolińczyków” jako „chamów”, będących ludźmi uczciwymi, ale pracującymi dla Moskwy. „Puławianie” zaś zostali określeni jako „Żydzi”.
Zobacz też Marzec 1968 komandosi (grupa opozycyjna) partyzanci (frakcja PZPR)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polska Zjednoczona Partia Robotnicza