Jan Sten, właśc. Ludwik Bruner (ur. 15 kwietnia 1871 w Warszawie, zm. 5 grudnia 1913) – polski chemik, krytyk literacki, poeta, nowelista i tłumacz.
Życiorys Urodził się w żydowskiej rodzinie, jako szóste i ostatnie dziecko Edwarda Dawida Brunnera (1812–1893), lekarza w Koninie i Warszawie oraz Anny Libas.
Życiorys Absolwent Wydziału Przyrodniczego Uniwersytetu Warszawskiego, później studiował w Lipsku, Paryżu i Dorpacie. Doktoryzował się w 1898 w Uniwersytecie Jagiellońskim. Habilitował się z chemii fizycznej pierwszy raz w 1901 w Szkole Politechnicznej we Lwowie na podstawie pracy pt. „Najnowsze poglądy na budowę materii”, a drugi raz w 1904 w Uniwersytecie Jagiellońskim w oparciu o rozprawę „Pojęcia i teorie chemii”. Profesorem nadzwyczajnym został Bruner mianowany w 1907, pozostając w dalszym ciągu na stanowisku asystenta. W 1911 nastąpiła reorganizacja II Zakładu Chemicznego UJ i utworzenie samodzielnego laboratorium chemii fizycznej w pomieszczeniach przy ul. Grodzkiej 53 nazywanego także Zakładem Chemii Fizycznej, którego kierownikiem został prof. Bruner. Ceniony dydaktykLudwik Bruner (1871-1913).
Wraz ze Stanisławem Tołłoczką był autorem podręczników chemii nieorganicznej i organicznej.