otrzymał żółtą kartkę w II połowie spotkania.
Podczas mistrzostw w Meksyku (1986) strzelił bramkę w zremisowanym 1:1 meczu przeciwko Algierii. Whiteside wystąpił w 38 spotkaniach i zdobył 9 bramek podczas 8 lat międzynarodowej kariery.
Pomimo cofnięcia do linii pomocy, zdobył zwycięską bramkę w finale Pucharu Anglii 1985, podkręconym strzałem w 20 minucie dogrywki dał zwycięstwo osłabionemu Manchesterowi United nad zespołem Evertonu, Whiteside po raz drugi zdobył Puchar Anglii.
Mimo obiecującego startu kariery, Whiteside zaczął miewać poważne problemy zdrowotne które przez długi okres nie pozwalały mu grać w piłkę. Również Alex Ferguson podnosząc dyscyplinę w zespole, gdy został trenerem w 1986 nie tolerował problemu alkoholowego Whiteside’a, taki stan rzeczy akceptował jedynie poprzedni trener Ron Atkinson. To skłoniło Fergusona do sprzedaży Whiteside'a do Evertonu w 1989 roku, mimo sprzeciwu licznych fanów „Czerwonych Diabłów”.
Whiteside udanie rozpoczął karierę w Evertonie, dalszą karierę uniemożliwiła mu jednak kontuzja nogi. Po 13 operacjach nogi którym poddał się w trakcie kariery, Whiteside zrezygnował z zawodowej piłki w 1990 w wieku zaledwie 26 lat, po poradzie od doktora, mówiącej, iż dalsza gra może uniemożliwić mu chodzenie.