Wacław Maria Bartłomiej Przysiecki (ur. 10 grudnia 1878 w Dziśnie, zm. 27 stycznia 1961 w Płocku) – biskup Kościoła Starokatolickiego Mariawitów pełniący w latach 1955–1957 funkcję Biskupa Naczelnego tego Kościoła.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Szawlach, a potem w Wilnie. Wstąpił na politechnikę w Warszawie, skąd przeniósł się na francuską politechnikę w Nancy. Będąc ateistą w 1907 wrócił na ziemie polskie do mariawickiego klasztoru w Płocku, by zobaczyć szkalowanych w prasie rzymskokatolickiej i endeckiej „heretyków”. Zaskoczony zastaną w klasztorze atmosferą, po paru tygodniach, wciąż będąc zdeklarowanym ateistą, zwrócił się z prośbą o pozwolenie na przyjęcie Komunii Św., co było dla mariawitów problematyczne, zważywszy fakt, iż Przysiecki nie wierzył w istnienie Boga. Sprawę tę rozwiązała św. Maria Franciszka Kozłowska mówiąc, że: „chęć ta, połączona z szacunkiem dla nieznanej Tajemnicy, jest darem Łaski Bożej”. Krótko po tym wydarzeniu Przysiecki zmienił światopogląd, porzucił studia i postanowił wstąpić do stanu duchownego.