Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 roku miasto znalazło się w granicach monarchii Habsburgów. Początkowo należało do cyrkułu halickiego (z siedzibą w Stanisławowie), w którym do 1775 roku było siedzibą okręgu. Od roku 1782 należało do cyrkułu stanisławowskiego.
W 1801 r. starostwo i wójtostwo w Tłumaczu przeszło w ręce Antoniego Dzieduszyckiego w zamian za jego majątki rodzinne m.in. w Kosowie, przejęte przez władze austriackie. W 1825 r. powstałą tu pierwsza szkoła trywialna.
W dziejach przemysłu galicyjskiego ważną rolę odegrała cukrownia, którą założył w Tłumaczu hrabia Henryk Dzieduszycki, właściciel tłumackiego klucza ziemskiego. W obliczu kłopotów finansowych w 1845 r. Dzieduszycki wydzierżawił zakład wiedeńskiemu bankierowi Wertheimsteinowi, który w 1849 r. nabył na licytacji cały klucz Dzieduszyckich. Przebudował on cukrownię, zwiększając w 1850 roku jej możliwości produkcyjne do 30 tys. centnarów cukru rafinowanego rocznie. Zarówno w dobrach tłumackich jak i w innych okolicznych majątkach szybko rozpowszechniła się uprawa buraków cukrowych. Wincenty Pol w swym dziele pt.