„ślisko” → „ślizgo”, akcent wyrazowy inicjalny, przesunięcie akcentu w wołaczu na ostatnią sylabę, częste używanie partykuły „że” w trybie rozkazującym („weźże”, „idźże”, „zróbże”, „podajże”, cicho-że, cicho-żeż bądź), zlewanie zbitek „t-sz” i „d-ż” w afrykaty „cz” i „dż”. Różnice są tu analogiczne, jak przy udźwięcznianiu – w standardowym języku polskim następuje to tylko przed obstruentami. Np. „drzwi” → „dżwi” (w starannej, nienaturalnej, wymowie „dżżwi”, w hiperpoprawnej „d-żwi”), ale „trzmiel” → „cz-szmjel” i „trzy” → „cz-szy” (w starannej, nienaturalnej, wymowie „t-szmjel”, „t-szy”), natomiast w dialekcie małopolskim także przed sonorantami (łącznie z samogłoskami) – „czmjel”, „czy”, zmiana barwy nazalizowanych samogłosek, czasem połączona z całkowitą denazalizacją (np. pięknie → piaŋknie, święty → świnty, klękać → klynkoć, gorąc → gorunc), prelabializacja nagłosowego „o” (np. osiem → łosiem).
Zobacz też słowniczek regionalizmów krakowskich w Wikisłowniku dialekt małopolski
Bibliografia Gwary polskie - przewodnik multimedialny
Kategoria:Kultura w Krakowie Kategoria:Małopolska Krakowska