4 lipca 1922 r. Jastrzębie Dolne wraz z całym powiatem rybnickim znalazło się w granicach Polski. W okresie międzywojennym nastąpił rozkwit uzdrowiska. W 1928 roku fundacja dla inwalidów Województwa Śląskiego oddała do użytku sanatorium, przeznaczone dla inwalidów wojennych i powstańców śląskich oraz inwalidów pracy, którzy nie posiadali prawa leczenia w innych instytucjach. Sanatorium, wybudowane kosztem 700 tys. ówczesnych złotych i wyposażone według najnowszych wzorów, otrzymało później imię Marszałka Piłsudskiego. Powstało również sanatorium "Hutnik", basen (1938) i liczne prywatne pensjonaty.
1 sierpnia 1924 r. z części obszaru dworskiego Jastrzębie Dolne, położonego między wsiami (właśc. gminami): Ruptawa, Zofiówka, Moszczenica i linią kolejową Wodzisław Śląski–Żory i między gminą Jastrzębie Dolne powstała gmina Jastrzębie Zdrój (Jastrzębie–ZdrójRozporządzenie tworzące zawiera dwie pisownie: Jastrzębie Zdrój w §1., Jastrzębie–Zdrój w §2.), w skład której weszło uzdrowisko§1. pkt 81. Rozporządzenie Śląskiej Rady Wojewódzkiej z dnia 3 czerwca 1924 w sprawie zniesienia obszarów dworskich w powiecie Rybnickim (Dziennik Ustaw Śląskich z 1924 r. Nr 17 poz. 68). Jastrzębie Dolne i Jastrzębie Górne – były wtedy osobnymi gminami. Był to obszar, który po przyłączaniu kolejnych części stał się osiedlem, a w 1963 r. miastem Jastrzębie-Zdrój.