2) częstość genotypów zależy tylko od częstości alleli genów i ustala się w kolejnych pokoleniach, niezależnie od początkowej częstości genotypów, w proporcjach odpowiadających rozwinięciu dwumianu gdzie odpowiada częstości homozygot – częstości heterozygot a – częstości homozygot
Proporcję tę (dla locus z dwoma allelami – ) określa się mianem rozkładu Hardy’ego-Weinberga częstości genotypów. Gdy genotypy w danym locus występują z częstościami przewidzianymi przez rozkład Hardy’ego-Weinberga, to locus znajduje się w równowadze Hardy’ego-Weinberga.
Założenia prawa Hardy’ego-Weinberga Częstości alleli i genotypów w populacji będą kształtować się zgodnie z przewidywaniami prawa Hardy’ego-Weinberga, jeżeli: osobniki w populacji są diploidalne, osobniki rozmnażają się wyłącznie płciowo (z wykorzystaniem męskich i żeńskich gamet), pokolenia nie zachodzą na siebie, kojarzenia w populacji są losowe (panmiksja), liczebność populacji jest nieskończenie wielka, nie ma migracji, nie zachodzą mutacje, nie działa dobór naturalny.
Konsekwencje niespełnienia założeń Jeżeli któreś z wymienionych założeń nie jest spełnione, frekwencje alleli i genotypów będą odbiegać od przewidywanych.