Po śmierci ojca zmienił profil przedsiębiorstwa, rozwijając hodowlę kwiatów w szklarniach. Szczególnie słynął ze swych odmian azalii, które sprzedawał hurtowo na prowincję. Firma Ulricha miała do 1869 roku własną szkołę dla praktykantów, gdzie uczono polskiego, niemieckiego, historii Polski, botaniki i geografii. Po zakazaniu przez rząd carski nauki w języku polskim Ulrich musiał zamknąć szkołę, ale zdążył do tego czasu dać szkolenie zawodowe i powszechne na poziomie szkoły podstawowej ok. 100 młodym ogrodnikom.
Był twórcą szkółki drzew owocowych i krzewów ozdobnych, założycielem (w 1876 roku) ogrodów Ulrichów na warszawskiej Woli, gdzie zakupił 30 mórg gruntu. Stworzył tam wzorcowy zakład ogrodniczy ze szkółkami, szklarniami oraz ogrodem pokazowym. W 1958 roku ogrody odebrano rodzinie (znacjonalizowano), park wraz z pałacykiem i szklarniami popadły w ruinę.
Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (al.18 nr 38).
Życie prywatne W 1848 roku poślubił Paulinę Elżbietę z domu Mende (1819−1889). Ich syn Chrystian Ulrich (1853−1913) przejął po jego śmierci przedsiębiorstwo i znacznie je rozwinął.
W 1879 ożenił się powtórnie, z Wandą Antoniną Wolffin.