Miary dostosowania W biologii ewolucyjnej współczynnik reprodukcji netto (iloczyn średniej liczby potomstwa samic w populacji i prawdopodobieństwa ich przeżycia do czasu wydania swojego potomstwa) jest miarą dostosowania tj. miarą, którą w modelach genetyki populacyjnej pozwala się przewidywać zmiany genetyczne w populacji, wynikające z różnych wartości tego współczynnika u poszczególnych fenotypówA. Łomnicki, Ekologia ewolucyjna, PWN(epub)..
Miarą dostosowania może być również tempo przyrostu genotypu na jednego osobnika, analogiczne do tempa przyrostu populacji na osobnika na jednostkę czasu. Inną miarą dostosowania jest tak zwany życiowy sukces reprodukcyjny, czyli liczba osobników wydana przez osobnika w ciągu całego swego życia.
W ekologii ewolucyjnej i behawioralnej stosuje się uproszczone miary dostosowania takie jak liczba cząstek pokarmu zdobyta w jednostce czasu lub liczba samic zapłodniona w jednostce czasu.
Problemy terminologiczne Pojęcie "dostosowanie" nazywano wcześniej „wartością adaptacyjna” (ang. adaptive value), ale wyszła ona z użycia i zastąpiona została słowem fitness. Po polsku wybrano słowo "dostosowanie".