Z tego powodu jego najważniejsze prace, takie jak Myśl i język (1932) czy Psychologia pedagogiczna (1926), czekały na tłumaczenia i publikacje aż do 2. połowy XX wieku. Wtedy też ogólnoświatowe zainteresowanie Wygotskim zaczęło się rozwijać na nowo. Filozof Stephen Toulmin nazwał go „Mozartem psychologii”.
Zmarł na gruźlicę, na którą chorował od 1925 roku.
Poglądy i teorie Rola narzędzi kulturowych w rozwoju Wygotski uważał, że wychowanie i edukacja nie polega na samym przyswojeniu określonej wiedzy, ale w głębszym sensie, na rozwijaniu u dzieci wyższych funkcji psychicznych, które determinują umiejętność uczenia się. Zdolność dziecka do jasnego i kreatywnego myślenia, planowania, realizowania tych planów i komunikacji jest o wiele ważniejsza od wiedzy jako takiej. Przyswajanie wiedzy będzie bowiem nieporównywalnie łatwiejsze, jeśli wiemy, jak się uczyć. Wygotski uważał, że można to osiągnąć oddając dzieciom do użytku „kulturowe narzędzia myślenia i tworzenia”. Narzędzia te to niewerbalny i werbalny język, które wykorzystujemy do codziennego komunikowania się i analizowania rzeczywistości. Stosując je od najmłodszych lat, dzieci automatycznie rozwijają swoje umiejętności.