Ernest Joseph King (ur. 23 listopada 1878 w Lorain, zm. 25 czerwca 1956 w Waszyngtonie) – amerykański admirał floty (Fleet Admiral), szef sztabu Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i Szef Operacji Morskich w czasie II wojny światowej. Był przełożonym wszystkich dowódców US Navy i podlegał bezpośrednio sekretarzowi marynarki wojennej w Pentagonie. Odpowiedzialny za działania amerykańskiej marynarki na obu oceanach, był głównym strategiem wojny na Pacyfiku. Zgadzając się generalnie z ustaloną na konferencji Arcadia z zasadą Europe First, wobec braku gotowości Wielkiej Brytanii do podjęcia ofensywy w Europie, przeforsował rozpoczęcie amerykańskiej ofensywy na Pacyfiku, zapoczątkowanej lądowaniem na Guadalcanalu w sierpniu 1942 roku.
Życiorys W roku 1901 ukończył Akademię Marynarki Wojennej, po czym służył na okręcie na Karaibach. Przed wybuchem I wojny światowej służył w jednostkach nawodnych Marynarki, natomiast w latach 1919–1925 sprawował różne funkcje we flocie podwodnej. W 1927 odbył kurs pilotażu, a w latach 1930–1932 dowodził lotniskowcem USS „Lexington”. W 1933 został awansowany do stopnia kontradmirała i – jako zwolennik rozwoju lotnictwa marynarki wojennej – mianowany szefem Biura Aeronautyki. W 1938 został wiceadmirałem, a w lutym 1941 admirałem jako dowódca Floty Atlantyku.