W latach 1943–1944 lotnictwo amerykańskie wykonujące loty bojowe nad Niemcami było w stanie prowadzić działania ofensywne przy stratach 5% lub większych, więc znikoma liczba odrzutowych Messerschmittów nie była w stanie zagrozić tym działaniom. Dotkliwy dla Luftwaffe był też brak paliwa, które ówczesne samoloty odrzutowe zużywały w pokaźnych ilościach.
Od grudnia 1944 roku Me 262A-1a zaczęły być używane przez eskadrę 10./NJG 11 (do 28 stycznia 1945 roku Kommando Welter) do przechwytywania nad Berlinem w nocy szybkich bombowców de Havilland Mosquito oraz samolotów rozpoznawczych, zestrzeliwując do końca wojny co najmniej 12 samolotów (ze zgłoszonych 40). 27 marca 1945 roku zadebiutowały w tym charakterze także nieliczne specjalizowane nocne myśliwce dwumiejscowe Me 262B-1a/U1 wyposażone w radar.