Szymon Majchrowicz (ur. 9 listopada 1717 w Małopolsce, zm. przed 2 lipca 1783 w Krośnie) – polski historyk, pisarz religijny, teolog i kaznodzieja jezuicki.

Życiorys Z pochodzenia Małopolanin. Pierwsze nauki w zakresie filozofii pobierał w Koszycach (Słowacja). W Krakowie, 3 sierpnia 1741, wstąpił do nowicjatu jezuitów. W roku szkolnym 1743/1744 nauczał w łęczyckim kolegium (w syntaksie). Rok później (1744/1745) uczył gramatyki w Chojnicach. W latach 1746–1749 studiował teologię w Poznaniu. W roku 1750 znalazł się w swym 3. nowicjacie zakonnym w Jarosławiu. W latach 1752–1753 był misjonarzem jezuickim w diecezji poznańskiej, a przez następne 19 lat w diecezji przemyskiej (jej siedzibą początkowo był Sambor, a od roku 1758 Przemyśl). Słynny podówczas na Rusi Czerwonej kaznodzieja. Długoletni mieszkaniec Przemyśla. 23 kwietnia 1771 objął stanowisko rektora domu zakonnego w Przemyślu, pełniąc funkcję zarządcy budowy tamtejszego kolegium. Po kasacie zakonu jezuitów pracował jako misjonarz diecezjalny ("missionarius apostolicus dioecesanus") i proboszcz w Lisku. Zmarł w Krośnie, latem roku 1783 (najprawdopodobniej przed 2 lipca).