Środowisko feministyczne było jednak podzielone pod względem politycznym i światopoglądowym, co doprowadziło do powstania dwóch nowych organizacji: Polskiego Stowarzyszenia Równouprawnienia Kobiet (działało w latach 1907–1914) i Związku Równouprawnienia Kobiet Polskich (1907-1914).
Środowiska feministyczne włączyły się w coraz aktywniejszą działalność politycznej Polaków pod zaborami. Wiele postulatów feministycznych cieszyło się poparciem zarówno stronnictw lewicowych, jak i narodowych. Były jednak traktowane jako drugorzędne wobec kwestii niepodległości Polski. Zarówno socjaliści, jak i endecy wskazywali często, że feministki ze swoimi hasłami mają „nie przeszkadzać” czy nie przedkładać interesów kobiet nad dobro narodu. Gabriela Zapolska, aktywnie działająca na rzecz poprawy losu kobiet (szczególnie ubogich) była gorącą przeciwniczką przyznania kobietom praw, jak i całemu ruchowi feministycznemu. Jej stanowisko miało licznych zwolenników.