Ze względu na rodzaj prowadzenia działań przez przeciwnika, bój spotkaniowy będzie realizowany tylko podczas jego ofensywnego działania.
Bój spotkaniowy jest z zasady działaniem krótkotrwałym; rozpoczyna się z chwilą nawiązania walki przez awangardy, oddziały wydzielone lub pododdziały czołowe obu stron, a kończy się w momencie, kiedy jedna ze stron utraci inicjatywę i przejdzie do obrony lub zacznie się wycofywać. Bój spotkaniowy związków lub zgrupowań operacyjnych określany jest terminem bitwy spotkaniowej.
Do boju spotkaniowego dochodzi: gdy siły wykonujące marsz po wyznaczonej drodze wejdą w kontakt z przeciwnikiem, o którym wojska własne posiadają mało informacji; gdy obydwie strony posiadają informacje o przeciwniku i decydują się na starcie celem opanowania terenu o znaczeniu taktycznym; gdy jedna z walczących stron próbuje zająć pozycję obronną, a druga próbuje temu zapobiec.
Według teoretyków wojskowości w okresie II Rzeczypospolitej zasadniczymi cechami boju spotkaniowego były: niejasność i zmienność położenia wyjątkowa szybkość działań łatwość zaskoczenia Oceniano, że w boju spotkaniowym zwycięża ten, kto wcześniej zdobędzie inicjatywę i przez to narzuci swą wolę nieprzyjacielowi.