3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 495. lokatą w korpusie oficerów piechotyLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 35.. W 1924 dowodził II batalionem 78 pułku piechoty. 4 lutego 1927 został przydzielony do dowództwa 4 Dywizji Piechoty w Toruniu na stanowisku rejonowego komendanta Przysposobienia WojskowegoDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 4 lutego 1927 roku, s. 33.. 23 stycznia 1929 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 23 sierpnia 1929 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 50 pułku piechoty Strzelców Kresowych w KowluDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 291. W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929, s. 382 ogłoszono błędnie przeniesienie majora (sic!) Aleksandra Stawarza z Dowództwa 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach do 38 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich w Przemyślu na stanowisko dowódcy batalionu. W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 31 marca 1930 s.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Aleksander Stawarz · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.