Dawisha, Electocracies and the Hobbesian Fishbowl of Postcommunist politics; S. Antohi i V. Tismeanu, Between Past and Future. The Revolutions and their Aftermath, Budapeszt 2001..
O korupcji politycznej pisze także Maria Jarosz w książce „Władza. Przywileje. Korupcja” twierdząc, iż jest ona tradycyjnie związana z zachowaniami ludzi, zarówno w Rzeczypospolitej szlacheckiej, jak i w czasach współczesnych. Jej zdaniem ma charakter ponadczasowy, chociaż jej zasięg i formy zmieniają się stosownie do sytuacji.
Cytuje ona jeden z pierwszych przejawów łapówkarstwa z tekstów Galla Anonima: „Tymczasem Sieciech, wróciwszy do Polski (...) kusił chytrze znaczniejszych spośród nich, wielmożów śląskich obietnicami i darami i powoli przeciągał ich na swoją stronę”.
W tekście możemy również przeczytać, że branie łapówek przez ważnych przedstawicieli władzy wykonawczej, ustawodawczej i sądowniczej nie było rzeczą cechującą jedynie polską szlachtę. W Rosji np. przez wieki mówiono, iż nie jest istotne, jaką pensję otrzymuje dany sędzia, lecz ważne jest jakie ma dochody.