Ruch (łac. motus, motio) – w filozofii nowożytnej zmiana miejsca w przestrzeni względem jakiegoś punktu stałego lub uważanego za taki. W metafizyce klasycznej od czasów Arystotelesa ruch jest aktualizacją tego co jest w możności. Ruch jest więc zmianą: ilościową, jakościową lub lokalną, której podlega wszystko, co skończone.
W metafizyce klasycznej Platon sprowadza wszelkie zmiany do ruchu przestrzennego mającego przyczyny.
Według określenia Arystotelesa ruch jest przejściem od możności do aktu. Nie istnieje jakikolwiek ruch poza rzeczamiPor. Arystoteles, Metafizyka, ks. K (XI), 9 [1065 b], wyd. polskie: BKF Warszawa 1986, s. 288.. By to przejście, ten ruch mógł się dokonać, konieczna jest potencjalność bytu, tzn. realne istnienie bytów, które nie są doskonałe, mogą się poruszać ku doskonałości swej naturyPor. .
Tak pojętym ruchem rządzą według niego dwie zasady: Wszystko, co jest w ruchu, poruszane jest przez coś innego. Szereg czynników poruszających się i poruszanych nie może ciągnąć się w nieskończoność. Na podstawie tych zasad Arystoteles doszedł do pojęcia Pierwszego Poruszyciela jako ostatecznej racji ruchu.