oblatano jego zmodyfikowaną wersję oznaczoną jako EF-131.
Kadra niemieckich inżynierów (jeńców) była autorami radzieckiego samolotu , który wzniósł się w powietrze 30 września 1948 r.
Konstrukcja Junkers 287 V1 był eksperymentalnym samolotem bombowym o napędzie odrzutowym i ujemnym skosie skrzydeł. Kadłub pochodził z samolotu He 177 A-3 i miał przekrój owalny o konstrukcji półskorupowej. W jego przedniej części mieściła się dwuosobowa kabina załogi. Tylną część stanowiło wolnonośne usterzenie z samolotu Junkers Ju 388 oraz pojemnik na spadochron hamujący. Skrzydło dwuczęściowe, dwudźwigarowe o ujemnym skosie 25°. Było wyposażone w dwuczęściowe lotki różnicowe oraz jednoczęściowe klapy. Podwozie stałe, kółko przednie zdwojone pochodziło z elementów wymontowanych że zdobycznych Liberatorów B-24. Koła główne pojedyncze amortyzowane, pochodziły z samolotu Ju 352A. Wszystkie koła podwozia były oprofilowane owiewkami. Dodatkowo na końcu kadłuba umieszczono kółko ogonowe, chroniące tę część konstrukcji przed zetknięciem się z ziemią podczas lądowania. Do napędu samolotu zastosowano cztery silniki turbinowe Junkers Jumo 004B-1 "Orkan". Dodatkowo, podczas startu, wykorzystywano silniki rakietowe HWK 109-502 na ciekłe paliwo rakietowe.