W niektórych sytuacjach stosuje się metodę przenikania, a więc działanie w luźnym ugrupowaniu (rozczłonkowanym), podzielonym na samodzielne grupy rajdowe, z których każde dociera do wyznaczonego rejonu niezależnie od innych. Po osiągnięciu określonego rejonu w głębi ugrupowania przeciwnika grupy rajdowe mogą łączyć się w celu wspólnego wykonywania określonych zadań.
W drugiej fazie, podczas wykonywania zadań na tyłach przeciwnika działania oddziału rajdowego cechują się specyficznymi właściwościami. Są to między innymi: dookrężne zagrożenie uderzeniami przeciwnika i konieczność stałego utrzymywania gotowości do ich odparcia; stosowanie zasady „manewr – uderzenie – manewr”, polegającej na skrytym podejściu do obiektu, wykonaniu ataku i szybkim odskoku w bezpieczny rejon; unikanie przewlekłych walk ograniczających tempo działania; brak dopływu środków materiałowo–technicznych oraz możliwości ewakuowania rannych i uszkodzonego sprzętu do wojsk własnych. Ugrupowanie oddziału rajdowego powinno zapewniać mu: wszechstronność bojową, manewrowość i żywotność. By to osiągnąć, jeszcze w okresie przygotowawczym podzielony on powinien być na kilka samodzielnych grup rajdowych.