Dynastie Południowe i Północne (; 420–589) – ostatni (po epoce Trzech Królestw, dynastii Jin i Szesnastu Królestwach) podokres ery politycznego podziału, jakiemu uległy Chiny po upadku dynastii Han. Charakteryzował się względnie stabilnym podziałem na dwa obszary (północny i południowy), na których następowały po sobie kolejne państwa. Jest to także okres dużego rozwoju kulturalnego, w szczególności wpływów buddyjskich. Zakończony w 589 roku, gdy kraj zjednoczyła dynastia Sui.
Historia Południe 250px|thumb|Tereny zajmowane w 560 roku przez państwa:• Północne Zhou (jasnoniebieskie) • Północne Qi (ciemnoniebieskie)• Zachodnie Liang (różowe)• Chen (brunatne) Wschodnia Dynastia Jin upadła w 420 roku, a po niej nastąpiły cztery stosunkowo krótkotrwałe dynastie, wszystkie rządzące z tej samej stolicy – Jiankangu (który był także stolicą wschodniej Jin, 317-420, stąd w literaturze mówi się czasem o "Cesarstwie Jiankangu"). Ich rządy charakteryzowały się potęgą silnej arystokracji, która zmieniła biurokrację cesarską w system praktycznie dziedziczny i posiadała wielkie majątki ziemskie. Między nimi a dworem cesarskim istniało spore napięcie, bo założyciel pierwszej dynastii południowej, , był generałem niskiego rodu.