Czym większy ładunek ujemny posiada dany anion, tym jego promień jest większy, a czym większy ładunek dodatni ma kation, tym jego promień jest mniejszy.
Zjawisko to może być uzasadnione wzorem na „siłę przyciągania” elektronów przez jądra atomów. Siła ta została zdefiniowana przez Allreda i Rochowa wzorem:
gdzie: – odległość między elektronami walencyjnymi (tj. znajdującymi się na najbardziej zewnętrznej powłoce w atomie) a jądrem atomu, zwana też promieniem walencyjnym; – efektywny ładunek elektronu, „odczuwany” przez jądro – wynikający z jego nominalnego ładunku e oraz całkowitego ładunku wszystkich elektronów w atomie, który ekranuje działanie jądra na elektrony walencyjne. (współczynnik Z).
Z jest silnie zależne od ogólnej liczby elektronów zlokalizowanych wokół danego atomu, zaś F jądra jest w zasadzie stałe. Stąd oderwanie jednego lub więcej elektronów z atomu (czyli utworzenie kationu) musi skutkować zmniejszeniem się promienia chmury elektronowej r, zaś przyłączenie jednego lub więcej elektronów wymusza zwiększenie tego promienia. + Porównanie promieni Van der Waalsa atomów i utworzonych z nich jonów (Å) atom promień Van der Waalsa anion kation H 1,2 1,54 (H−) < 10−4 (H+) Na 2,31 – 0,98 (Na+) C 1,85 2,6 (C4−) – Si 2,0 2,71 (Si4−) 0,26 (Si4+)
Zobacz też elektroujemność jonizacja skala Allreda
Przypisy
Kategoria:Chemia fizyczna Kategoria:Fizyka atomowa