W odróżnieniu od lasów iglastych cechują się one też luźniejszą strukturą, co wraz z żyzną, próchniczną glebą powstającą dzięki opadającym liściom sprzyja bujniejszemu rozwojowi podszytu i runa, a także fauny glebowej. Zróżnicowanie struktury przekłada się zwykle na zwiększenie zróżnicowania gatunkowego tych lasów (wyjątkiem są naturalnie ubogie strukturalnie i gatunkowo buczyny). Bogatą florą i fauną cechują się zwłaszcza lasy liściaste Azji wschodniej i Ameryki Północnej, podczas gdy lasy Europy są znacznie uboższe. Charakterystyczny dla tych ekosystemów jest niewielki udział roślin jednorocznych ze względu na niekorzystne warunki świetlne oraz słaby rozwój warstwy mszystej, ze względu na opad liści (mszaki zasiedlają głównie wystające nad glebę pnie i głazy).
Produkcja biomasy i bioklimat Lasy liściaste cechują się większym od borów przyrostem biomasy, przy czym na tę samą ich masę zużywają więcej pierwiastków odżywczych, zwłaszcza azotu, fosforu, wapnia i magnezu, podczas gdy w przypadku potasu zużycie jest podobne w obu przypadkach. Zasoby biomasy w lasach liściastych wynoszą zwykle od 400 do 500 t/ha, a ich produktywność to 15t/ha na rok.